ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΑΙΝΗΓΜΑΤΑ 2

 ΑΙΝΗΓΜΑΤΑ

 

  • Ανηβαίν’ η πιζπιζίκα,κατηβαίν’η πιζπιζίκα, αφερίμ την πιζπιζίκαν     ντο τρανόν κοβόρ εποίκεν.(Η κληματαριά και το σταφύλι ).             
  • Τ ο πόιμ εχωρεί,το κηφάλι μ’κ’ εχωρεί.(Το καρφίν).                           
  • Έχω έναν σακουλόπον γομάτον κονιδόπα. (Το σύκον).
  • Εν έναν πράμαν, ψην κ’έχ’,ας’ σην ψην εβγαίν’ και ψην δίει. (Το αυγόν).
  • Ο πάππο μ’ασπροκέφαλον και τ’ιντερά τ’ σην φραχτήν.  (Το κολογκύθ).
  • Αδακά κοιλοπονά,ακεί πέρα πα γεννά. (Το όπλον).
  • Ας είναν όμορφον μάναν, γεννίεται έναν παιδίν και ούλ τερούναν ατό και κλαίνε.(Ο καπνόν).                                                                                 
  • Έχω έναν χουτόπον κι απές έναν σανιδόπον, πάντα εν βρεγμένον και καμίαν κι σέπετα . (Η γλώσσα).                                                                
  • Τράκ αδά,τράκ σ’ακεί,τράκ σην πόρταν οπίσ’ κιάν. (Η σκούπα).      
  • Τεντελίζ όταν βάλ’άτο,κοκκινίζ’κι  εβγάλ’ ατο. (Το ψωμίν).
  • Το κοκί το κοκονάρι,ντο κείται σο τραπέζι, ντο’ κι κόφτει το μαχαίρ’και τον κόσμο όλ’ ανασταίν’.(Το βυζί).
  • Του πάππο μ’τα γένια σο χώμα θαμμένα. (Τα πράσα).
  • Θός κ’ είμαι, άγιος κ’ είμαι κι όλ’ εμέν’ πιστεύνε. (Η ζυγαριά).
  • Η Μαρίτσα κλώσκεται και η κοιλία τσ’ πρέσκεται. (Η ρόκα).
  • Τετράποδον και άγλωσαν,σην ώραν κουρεύν’ ατο, μικροί και τρανοί τερούν όλ’να σουμών’ ατο. (Το τραπέζι).
  • Έναν τσανάκ’ βούτερο κι όλ’τον κόσμο αλείφ’. (Ο ήλιος).
  • Σο δέντρο εβγαίνω,άνθρωπος κ’ είμαι. Γράμματα γράφω, δάσκαλος κ’ είμαι. Σαμάρ’ φορώ, γάιδαρος κ’ είμαι. (Το σαλιγκάρι).
  • Άσπρα βούδα,έμ’αλωνίζ’νε, έμ’ σακκουλιάζ’ νε. (Τα δόντια).
  • ΄Εχω δύο σουντουκόπα,αντά κλειδών’ ατά, τα κρουσσία τουνα  οξουκά απομέμν’. (Τα μάτια και τα ματόκλαδα).
  • Σ’ ορμάν εγεννέθα και σ’ορμάν ετράνυνα, κι όνταν εκατήβα σην πόλ’ το κουκούλι μ’ ετρυπέθεν. (Το σποντύλ’).            
  • Μάντ’ ς έν γλυκίν , εφτασμένον εν πικρόν.   (Ο νέος και ο γέρος άνθρωπος).
  • Έναν πράμαν στόμαν έχ’,χέρια έχ’,δόντια κ’ έχ’. Κοιλίαν έχ’ ινέρια κ’ έχ’. Κώλον έχ’, τρυπίν κ’ έχ’. (Η στάμνα-το λαήν).